Za solo ptice

Standard

Proza neuroza

Pre nekoliko nedelja našla sam se bila na glavnoj stanici metroa, Yonge & Bloor, koja u svako doba dana ima muzičare. Violončelista koji je svirao tog dana mi je poznat. Sretala sam ga više puta, na toj stanici i jednoj drugoj. Azijac, stine građe, obeležen nečim čiji skript ne bih želela da čitam. Violončelo u njegovim rukama živi život samo jedan, on povremeno ispusti jauk, ohrabri ga da ništa ne ostavi za sledeći put,  jer ovo sada je uvek jedan jedini put – i efekat na obične ljude ume da bude dramatičan. Tog dana nisam žurila, i pustila sam bila jedan voz da prođe. Stajala na najboljem mestu u toj dvorani niske tavanice i širokog pojasa. Zatvorila oči. Suze naviru lako ovih dana. Zvuk je bio tako jasan, prekrasan. Setila se onog široko publikovanog događaja od pre nekoliko godina kada ja Džošua Bel nastupao incognito u metrou u Vašingtonu.

Članak se…

View original post još 395 riječi

MIchel Houellebecq

Standard

It’s true this world our breathing laboured
inspires nothing more than obvious disgust
a desire to flee without our share
and no longer read the headlines

we long to return to our ancestral home
where our forebears once lived under an angel’s wing
we long to find that strange morality
which sanctified life to the end

we crave something like loyalty
like the embrace of mild addictions
something that transcends yet contains life
we cannot live far from eternity.

Fyodor Dostoyevsky- White Nights and Other Stories

Standard

For, after all, you do grow up, you do outgrow your ideals, which turn to dust and ashes, which are shattered into fragments; and if you have no other life, you just have to build one up out of these fragments. And all the time your soul is craving and longing for something else. And in vain does the dreamer rummage about in his old dreams, raking them over as though they were a heap of cinders, looking in these cinders for some spark, however tiny, to fan it into a flame so as to warm his chilled blood by it and revive in it all that he held so dear before, all that touched his heart, that made his blood course through his veins, that drew tears from his eyes, and that so splendidly deceived him!

Nota Bene

Standard

Proza neuroza

Imala sam divno veče. I ne želim da se završi.

Klinka i ja smo išle na balet. Kupila sam bila karte jutros u 11, kad otvore prodaju za ‘rush’. U odnosu na prošlu godinu karte su 50% skuplje. Razumem da su ove produkcije zaista skupe, jesu, nesumnjivo, anahrono, neverovatno, ne da su skupe već da je svet koji stoji iza njih još uvek prisutan sa svojim kvalitetom koji se ne može falsifikovati. Trud, talenat, odricanje, ulaganje, posvećenost, drama… ništa od toga se ne vidi u svakodnevici. Ne znači da ih nema, ali nisu umetnost. Što znači da su na pogrešnoj obali. Pominjem kombinaciju iznenađenja i razočarenja o poskupljenju jeftinih karata koje nisu jeftine zato što je kultura kao elitna kategorija povremena misao koja me naljuti, a najviše razočara. Razumem da je u izvesnoj meri kultura jednaka kupovini elitnih artikla odeće ili slične robe – uživanje dolazi delom zbog pripadanja izabranom…

View original post još 509 riječi

Branko Miljković- Poeziju će svi pisati

Standard

San je davna i zaboravljena istina
koju više niko ne ume da proveri
sada tuđina peva ko more i zabrinutost
istok je zapadno od zapada lažno kretanje je najbrže
sada pevaju mudrost i ptice moje zapuštene bolesti
cvet između pepela i mirisa
oni koji odbijaju da prežive ljubav
i ljubavnici koji vraćaju vreme unazad
vrt čije mirise zemlja ne prepoznaje
i zemlja koja ostaje verna smrti
jer svet ovaj suncu nije jedina briga
ali jednoga dana
tamo gde je bilo srce stajaće sunce
i neće biti u ljudskom govoru takvih reči
kojih će se pesma odreći
poeziju će svi pisati
istina će prisustvovati u svim rečima
na mestima gde je pesma najlepša
onaj koji je prvi zapevao povući će se
prepuštajući pesmu drugima
ja prihvatam veliku misao budućih poetika:
jedan nesrećan čovek ne može biti pesnik
ja primam na sebe osudu propevale gomile:
Ko ne ume da sluša pesmu slušaće oluju
ali:
Hoće li sloboda umeti da peva
kao što su sužnji pevali o njoj?

Alexandre Dumas- The Count of Monte Cristo

Standard

There is neither happiness nor misery in the world; there is only the comparison of one state with another, nothing more. He who has felt the deepest grief is best able to experience supreme happiness. We must have felt what it is to die, Morrel, that we may appreciate the enjoyments of life.
” Live, then, and be happy, beloved children of my heart, and never forget, that until the day God will deign to reveal the future to man, all human wisdom is contained in these two words, ‘Wait and Hope.”